NOG EEN BLOG

Genieten

E19

De E19 tussen Brussel en Antwerpen en vice-versa, transitautostrade bij uitstek, wordt sinds een week afgeschilderd als de baarlijke duivel van alle filemonsters. Het is inderdaad geen pretje om in beide richtingen te moeten aanschuiven in de ochtend- of avondspits. De grote werken op de autostrade richting Brussel zorgen bijvoorbeeld voor wat zwalpende en smallere rijstroken, dus harkiger rijgedrag. Tel daarbij de rechtstreeks zichtbare tegenliggers en vermenigvuldig met de massieve wanden van aaneengerijgde vrachtwagenskolonnes op de rechter rijstroook (waarvan er af en toe één een voordien gedoemde expeditie op touw zet om in te halen) en de som is onvermijdelijk: regelmatig opflitsende stoplichten en dus tergend accordeongedrag. Want voor je het weet staat iedereen stil zonder echte reden. Kilometers aan een stuk tandenknarsend gas gevend en remmend, beseffend dat het per lopende meter steeds minder mogelijk wordt om je bestemming te bereiken op het voorziene tijdstip. Ondertussen de gezondheidslimieten qua fijn stof onmoedwillig maar duchtig tardend. Not nice.

Neen, dan is de A12 een veel betere oplossing. Voorlopig toch, want de spits op de Brusselse ring loopt nog steeds redelijk vlot als gevolg van de vakantieperiode. Benieuwd wat dat vanaf 31 augustus wordt...

Er is nochtans 1 moment waarop ik toch de 'vermaledijde' E19 verkies. Op een donderdagavond bijvoorbeeld, wat later dan gewoonlijk. Dan is er sowieso weinig verkeer en kan je, ondanks de werken, normaal doorrijden. So far so good.

Het vershil met het normale traject? Je rijdt als 'spookrijder' op het vak richting Brussel. Een zeer bevreemdende ervaring. De bomen van het middenbermbos en de verlichtingspalen staan nu plots aan de verkeerde kant, flitspalen waken à la Française... Het is allemaal wat desoriënterend voor de gemiddelde commuter. Het traject dat ik nu al tien jaar ononderbroken gemiddeld 2 keer per dag afleg is nu, en vanuit compleet tegengestelde hoek bekeken, plots een heel ander stukje weg.

Dus, voor de cruisers onder u, profiteer ervan: op 11 september is het afgelopen.

Untermosel

Het is geen nieuwe variant van de Mexicaanse griep en heeft ook niks met de bekkenbodemspierzone te maken. 't Is ook niet de laatste van Rammstein, noch de nieuwste Medal of Honor. De schijnbaar dreigende ondertoon ervan komt louter voort uit de klanken die je uitstoot als je 't op z'n cliché-Duits zegt. 

't Is integendeel een liefelijk strookje leisteengebergte van 40 km lang dat z'n naam ontleent aan de rivier die er haar pad in uitsnijdt, ons bekend als de Moezel. Streek bekend van de vele witte wijnen waarvan er weinig écht lekker zijn. Maar àls je er zo een te pakken krijgt (kans genoeg, de streek is vergeven van horeca die wijn van maar één domeintje serveert voor een zeer faire prijs), dan is hij ook wel héél lekker. Ook de bieren zijn er goed, want de regio heeft door haar specifieke geografie een echte biertraditie (veel meer graan dan wijngaard, en minder werk aan bier dan aan wein, also...) en importeert vlot Beierse en Keulse pilsvarianten. Een bierdrielandenpunt, als het ware. Ze hebben alle drie sowieso meer karakter dan onze eigen sterpilzen. En om enige commotie te vermijden: ja, Stella blijft wel de smoothest blonde©...

Tenslotte nog een magisch woordje: microklimaat.

Je hebt de Unter-, Mittel-, en Ubermosel. Dat is zeer 'zystematisch' gedacht, want tezamen vormen ze de etwas 120 km die Trier en Koblenz met elkaar verbinden. Koblenz is een leuk, overzichtelijk en naar lokale normen, kleiner stadje waar heel wass zu doen is. Kortom, je kan je er, op een paar uur rijden van Brussel, best wel vermeien als je van natuur(sporten), gastronomie, wat toerisme/shopping light en een dolce piano ritme houdt om op een paar dagen tijd 100 prozent te kunnen chillen. Mit Jean-Marie Deutsch kommst du er al ein heel endchen. En goedkauf, zei ik het al?

Het wordt pas helemaal leuk als je 't met de motor doet: de streek (cfr. Eifel) ligt bezaaid met kleine venijnige colletjes waar men zich heel goed mee kan amuseren.

Wat we uitvoerig en tot genoegen gedaan hebben, en waarvan er hier misschien ooit nog 's foto's van opduiken. 

Gemaakt met de beste camera en de beste lens voor dit soort van -in mijn geval pseudo- reportagewerk. Als je van 'la méthode pure' houdt op het vlak van fotografie, tenminste. En de wetenschap dat het niet het toestel is dat de foto maakt maar de fotograaf, nederig accepteert.

Een leuke trip maw, die ik iedereen van harte aanraad. Al is het maar om te ontdekken hoe het voelt om terug in de tijd te worden geworpen. Want die is er wel een beetje blijven stilstaan. Of om je kennis van het Kempens, de taal der Vangenechtens aan te scherpen, want dat valt er opvallend vaak te horen.

Maar daarover zowel zoets als zuurs bij een volgende gelegenheid...

(Tip van de sluier: hun populaire muziek zal wel nooit mijn ding worden.)

Franglais

Dat vind ik nu eens een goeie, zie:

Ben trouve sa prof d'anglais tout à fait à son goût, ainsi il lui envoie un sms:
Douillou sink it is envisageable crak crak wiziou this ivening?
Scandalisée, elle répond:
Never!
Alors Ben, en joie, lui renvoie:
Splendid, disons never, never et demie. Ok?

Roaring

Als je vanaf je 8ste de zeilmicrobe te pakken hebt, wordt alles wat je er gaandeweg van opsteekt uiteindelijk zo'n beetje genetisch ingeprent. Of misschien is alles al wel veel vroeger aanwezig, want ik merk dat dit succesvolle beestje niet zomaar wordt doorgegeven aan het nageslacht...

Zelf durf ik die ervaringen ook wel 's toepassen op andere aspecten van m'n leven. Voor het uitzetten van een koers baseer ik me daarvoor bijvoorbeeld op het werk van een Amerikaans koppel, de Dashews. Maar voor het extremere werk moeten er soms andere routes gekozen worden. Tussen de Roaring Forties en de Screaming Sixties, bijvoorbeeld. Zoals Ellen MacArthur deed.

Of Tony Bullimore, hoewel je het resultaat van diens keuze beter altijd omzeilt. Zelfs al bracht hij het er uiteindelijk niet zò bekaaid van af.

Komt-ie

Zeven dagen Sölden. 't Is makkelijk 15 jaar geleden dat ik nog 's in Jodelland vertoefde, dus ben benieuwd. Ondertussen wens ik u een fijne Belgenweek.

Surface Board Test Week Sölden from Surface Shop on Vimeo.

Zeilen

Ik zal het er op deze blog waarschijnlijk zelden over hebben, maar ik ben er erg aan verknocht.

Dus toen ik vandaag , na een zware dag en zonder veel blogspiratie, op deze oude bekende viel, was ik snel vertrokken. Some good o'le web surfin' later kwam ik hier terecht. En via via belandde ik uiteindelijk hier. Ik verwijderde alle overtollige takes en stripte 'm van dat misplaatst fake-romantisch geluid. Want zonder geluid zie je beter wat het eigenlijk is: 

Twee mannen op een door vier handen en pure wind aangedreven raket van een kleine 20 meter lang en ong. 5 ton zwaar. Zeiloppervlak: zo groot als als een volumineuze loft. Een minuut en zesentwintig seconden pure adrenaline. Ecologische formule 1. 

Ik denk wel niet dat ik er één worst van Brocéliande meer door zal eten.

Enigma

Woord. Geluid. En beeld.

Scope

Los van de teneur ervan: een eye opener.

Realiteit 2

De realiteit is altijd gekker dan je 't zelf kan bedenken. Crazy.

Watch Married To The Eiffel Tower [Part 1]  |  View More Free Videos Online at Veoh.com