NOG EEN BLOG

Precioussss

Na een tijd ga je niet meer naar elk business-gerelateerd sociaal evenement. 

In het begin van je carrière is het een ongelofelijk voordelige networking tool: je bent nieuw, niemand kent je en vice versa, en op wat fijne collega's na zijn er heel veel in net dezelfde situatie en met even weinig duiten als jij. Dus wordt er gegreet, gemeet, gesnuffeld en geshaked. Leuk. Dat doe je een aantal jaren tot het nieuwe er wat van af is en meer en meer vervangen wordt door een déjà vu. Maar ondertussen hou je er wel een kennissenkring aan over, waaraan je het wel en wee van je eigen carrière kan toetsen en vice versa. Soms worden dat zelfs echte vrienden.

Verplichtingen en de obligate business networking events (lees: ontmoetingen tussen 5% opgejaagde en moegetergde prospects en 95% zich dubbelplooiende pitching concullega's) zorgen er echter al snel voor dat je behoedzaam omgaat met je vrije momenten. Want die zijn ook nodig. Kortom, je wordt selectiever in je keuzes.

Daarom kies je meer en meer voor kwaliteit. Voor een echt feest. Met vrienden, kennissen, vage bekenden, stars, losers, oude rotten, goeroes, prodigees, benjamins, werknemers, werkgevers, freelancers, high potentials, newbies, koppels, lieven, bronstige singles en bronstige niet zo singles. Met toevallige (al/dan niet) interessante of spijtig gemiste ontmoetingen. Met eigen sociale codes en geplogendheden, met een historiek, een hiërarchie, rituelen, intriges, allianties, vrienden, vijanden, gefluister in de coulissen, verborgen agenda's, drama's en prille liefdes. Met eerlijkheid of maskerade, spontaneïteit of berekening, trots of beschaamdheid, met verwondering of blaségedrag. Met uitbarstingen van vreugde en groepsgevoel. Met te weinig eten en te veel drinken, met dansen en fuiven en met veel memorabele momenten tussendoor. Met de vraag van het jaar (winner editie 2009: 'En? Hoe gaat het bij jùllie?') En altijd met vreemde eenden in de bijt. Een feest waar je mooie jonge en mooie oudere mensen ziet, en mensen die mooi of lelijk ouder worden. Een feest dat idealiter plaatsvindt ver van je eigen bed, zodat het raadzaam wordt in overnachting te voorzien. Een beetje familiaal of tribaal, eigenlijk. Wat traditioneel, maar nuttig en noodzakelijk.

Het zijn feesten met voor- en tegenstanders en er valt vaak (en terecht) wat op aan te merken. Maar het is altijd een ijkpunt in een jaar. En het is altijd interessant, want er valt heel wat te observeren. 't Is plezant ook, want je voelt je er thuis.

In de reclamewereld (hoewel het IMO tegenwoordig beter communicatiewereld zou heten) is het jaarlijkse Gala van de CCB (Creative Club of Belgium) zo'n feest. Deze club van reclamemakers bestaat nu bijna een kwarteeuw, kende ups en downs maar heeft ondertussen een steeds mooiere hall of fame. Een club met een stamboom(pje) zelfs.

De laatste twee jaar verkiest deze club haar jaarlijkse feest (steevast begin juni)  in het casino van Knokke te houden. Met zeker succes. Het zijn goeie feesten op 't vlak van bovenstaande. Decadent natuurlijk, maar duur uit eigen zak betaald, stevig gesponsord of beiden, relatief klimaatneutraal en dus politiek (nog net) verantwoord. 

Het is niet makkelijk om de omstandigheden voor zo'n feest te realiseren. Een goede locatie is belangrijk, een goede organisatie nog meer, maar allerbelangrijkst zijn catering en staff. En op alle vlakken wilde het dit jaar al 's haperen. Maar kom, bygones...

Alhoewel. Het casino van Knokke was een tijd charmant retro, maar begint nu toch wat veel van een vergane glorie te krijgen, of de wat karikaturale burgemeester er nu opdraaft of niet. Een wat provincialistische dancingannex met veel te arrogant en eentalig personeel verhelpt daar weinig aan. Monaco op lilliputtersniveau. Ik hoop alvast dat dit niet als een metafoor van de club zelf wordt gezien. Daarvoor heeft het bestuur de laatste jaren te goed werk geleverd.

Gelukkig zijn er ook randinitiatieven, en stilaan is het 'cheapo' overnachtingsconcept van Scripta daarin de koploper geworden: een goeie deal (win-win, goodies inbegrepen), zonder veel fontonten, vlekkeloos georganiseerd, met leuke mensen uit alle lagen van de pikorde, met heel wat lol en relatief katervrij. Het is een 'boulevart-concept' waar nog wel wat jaren op kan worden gevarieerd, dus ik kijk al uit naar de volgende editie. En hoop dat het haalbaar blijft, want kranten en hun regies hebben het ook niet makkelijk tegenwoordig.

Om maar te zeggen dat ik het dit jaar weer een fijn feest vond. 

Eentje om te koesteren. 

Maar niet zoals een Gollem.

Mu.NEE

Vandaag belandden we door een frisse wind in de Koningin der Badsteden. Het plan was de traditie 'zeetje en bootjes kijken' met wat cultuur te combineren. Want Oostende voert op het vlak van kunst en cultuur een verfrissend beleid met regelmatig goede initiatieven.

Zo hadden we ooit ook opgevangen dat een aantal interessante collecties van beeldende kunst die vroeger op verschillende plekken resideerden, waren samengebracht op één locatie: Mu.ZEE. Een leuke naam, een goed logo (wel de mosterd op de juiste plek gehaald) en interessante affichage. Op de wat archaïsche website die we voordien hadden gechecked, bleek er een overweldigende hoeveelheid belangrijke moderne en hedendaagse Belgische kunstenaars te bekijken: Ensors, Spilliaerts, Permekes, Panamarenko's, Peires, Tuymansen, Alechynski's en consoorten per lopende meter. Dus verhoopten we het beste.

Het museum is ondergebracht in het voormalig PMMK, een gebouw van Gaston Eysselinck uit 1947 dat eerst 40 jaar een grootwarenhuis was en daarvoor vakkundig werd ontworpen.

Ondanks de pretentie (en het potentieel) van Mu.ZEE, werd na de ingang al snel duidelijk dat dit geen meevaller zou worden. Een wat suffe suppoost van het oertype bediende tergend traag een hypermoderne kassa en rekende een niet erg democratische (tenzij voor een topmuseum) 9 EUR per volwassen bezoeker aan. Kinderen mochten gratis binnen, maar ter compensatie moesten we dan wel een collega suppoost verdragen die ons 'discreet' maar daarom niet minder storend op de voet volgde: een van de kinderen wist ons fluisterend te vertellen dat 'die mevrouw' precies met een elastiek aan haar vast hing.

Het werd ons ook snel duidelijk dat het gebouw, op een aantal ruimtes na, eigenlijk niet zo geschikt is als museum. Vele zalen hebben te lage plafonds en de verlichting is schabouwelijk. Daarnaast is het ontmoedigend te moeten vaststellen dat de indrukwekkende collectie onoordeelkundig en met een compleet gebrek aan inventiviteit wordt gepresenteerd. Er hangt zo veel moois op de foute plek dat je er bijna baldadig van wordt. En daar kunnen wat door de expositie verspreide koptelefoons met muziek, info en te korte kabels niks aan verhelpen. De teleurstelling was zo groot dat de beperkte, ondoordachte en stoffige museumshop een openbaring leek op het einde van ons traject, en dat ik de opmerking 'mijn criterium is dat het, als je het zelf kan maken, geen kunst is.' voor één keer ootmoedig gedoogde. Het aanpalende museumcafé had trouwens zulk hoog jaren '70 stationscafetaria-gehalte dat we zelfs niet opteerden om deze tegenslag rustig en met wat drank te verwerken...

Zonde.

Zolang kinderen er ongewild zijn, goed werk er slecht wordt gebracht en dat er niet over kijkersbeleving wordt nagedacht, zal dit museum het provinciale niveau niet overstijgen. En ondermijnt het al het goede werk in de periferie ervan. 

Zolang er zo laks met kunst wordt omgegaan, kan de inbedding van cultuur in het dagelijkse leven niet succesvol zijn. Dan dient ze enkel als schaamlapje voor een beleid dat het in wezen onbelangrijk vindt. 

Ondertussen vervaagt het geheugen, zal er van 'herinningen' snel niet veel sprake meer zijn en rukt een nuanceloos gedachtengoed lustig op.

Plug

Elke dag nog zo eentje, hier.

Twitter

Eindelijk een interessante toepassing van Twitter.

De onderneming

Vanmiddag waren we uitgenodigd op een plechtige opening in de exporuimte van De Winkelhaak. De voorbije dagen resideerden er immers de heren Wolkman en Cremers, die er permanent in de weer waren met allerhande tuig en daarin werden bijgestaan door een snel uitdijende groep medewerkers van divers pluimage. Stilaan kregen fascinerende machinerieën vorm, maar waar het allemaal toe diende was niet erg duidelijk.

Op de receptie werd (gedeeltelijk) onthuld waar het allemaal om draaide: hier was De Onderneming aan het werk, en dan nog wel aan de lopende band.

Ik heb me kostelijk geamuseerd, niet alleen met de hilarische performances van de betrokkenen en door het hoog dadaïstisch gehalte van het hele experiment, maar ook door de wat surrealistische gesprekken die ik o.a. met Mevr. Niks voerde over het waarom van De Onderneming. Zo werd me met kwieke oogopslag medegedeeld dat het doel van deze onderneming is te ondernemen. Dat ook een splinter een kleine balk is. En dat je de beste fitnesszaal van 't stad in de hall en op de roltrappen van het Centraal Station kan vinden.  

Heerlijk en bij deze absoluut aangeraden. Nog te beleven tot zaterdag 7 maart 18u. Dan wordt De Onderneming (tijdelijk) en met een ongetwijfeld onvergetelijke knal afgebouwd.

HCB

Gisteren viel een gesprek plots op street photography. Ik omschrijf het o.a. als een vorm van jagen, een intrigerende sport. En een van de weinige die ik graag beoefen.

Maar niemand vertaalt het gevoel ervan beter dan de uitvinder zelve:

Gefopt

Ik rijd al een paar dagen voorbij 2 lege groot formaataffiches. Lege plekken op een prestigemedium op een toplocatie: het moet al erg worden voor zoiets gebeurt, dacht ik. En dan blijkt dit. Slim. Behalve dan misschien van Clear Channel.

Metropolis

De Kinepolis Group kwam deze maand ter sprake op een paar bekende blogs. Aanleiding was de oprichting van een Facebook groep die z'n gal uitspuwde over een aantal zaken die typisch zijn aan de hele Kinepolis beleving. En daarom wilde Kinepolis wel 's dialogeren met al die digiboys en -girls. An sich een mooi initiatief.

Ik was er zelf niet bij, maar de verslagen erover wekten m'n aandacht en daarom bezocht ik gisteren nog 's hun vestiging in Antwerpen om eea met eigen ogen te bekijken. Dat was heel lang geleden (te veel drempels: publiek als vee, uitrijden na parkeren als nachtmerrie, ...) maar nu diende zich een goede gelegenheid aan: Mickey Rourke in 'The Wrestler' van Darren Aronofsky. 

Rourke speelt (ook letterlijk) de rol van zijn leven in deze eenvoudige maar klassieke tragedie en het zal zeer waarschijnlijk tussen hem gaan en Sean Penn (in 'Milk' van Gus Van Sant) voor de Oscars dit jaar. Daarom wil ik Milk ook absoluut gaan bekijken: ik zie liever met eigen ogen welke van deze twee topacteurs de beste prestatie neerzet, want de Academy bewees al vaker dat ze niet noodzakelijk de juiste criteria hanteert bij het kiezen van haar winnaars...

Liefst zou ik dat terug in de bioscoop doen. Er is immers geen betere plek om een film te zien: echte feature films worden voor deze schermgrootte gemaakt en daar kan geen megasize flatscreen tegen op. Het is ook de enige plaats waar een close-up écht close is. Waar je mensen kan kijken en er echt 's tussenuit bent... Wanneer dat nog 's zal zijn, weet ik echter niet: home cinema is veel makkelijker en comfortabeler, tot geluid toe.

Er is dus stevige concurrentie. Ik heb nochtans de indruk dat Kinepolis daar zeer bewust mee bezig is. Ze proberen van een avondje uit in één van hun 'flagship stores' een unieke belevenis te maken en een heleboel (voor)oordelen te counteren wanneer iemand er binnenstapt: goed en doordacht zitcomfort, een goede geluids- en beeldkwaliteit (eens alles uiteindelijk begonnen is), een reservatiesysteem met genummerde seats (slechte interface aan de check-in boots, nochtans) en een slim functioneel en commercieël traject voor je de zaal bereikt.

Maar je ziet ook dat tijd en rigoureuze budgetcontrole hun werk beginnen te doen. Ondanks de enorme know-how die de groep sinds haar bestaan heeft opgebouwd en toegepast, is de uitbreiding van hun side-businesses niet echt geïntegreerd. Alles ziet er ook -hoewel clever en zeer kostenbewust ontworpen- zo cheapo en afgeleefd uit. Kortom, de kwaliteit van het design is om te van huilen.

Ik kan me goed inbeelden waarom dat allemaal zo is. Anderzijds vraag ik me af: wat als er bij elke nieuwe inplanting telkens tijdloze landmark architectuur en binnenhuisontwerp wordt nagestreefd ipv hoogroterende 'postmoderne' mainstream? Want dat komt qua investering niet duurder uit. Bewijzen genoeg daarvan.

Topkwaliteit total experience design, dat lijkt me nodig. En een goed ingevulde claim waarmee zo'n verhaal op alle vlakken kan uitgedragen worden, natuurlijk. En dan? Dan betaal je met plezier de toegangsprijs. En volgt het hele sociale web vanzelf.

Onderstaand trouwens een stukje uit de film die tot inspiratie diende voor het Antwerpse complex. Een mooie motivatie om er ook iets moois van te maken: van 'experience' wisten ze toen ook al eea af...

Enigma

Woord. Geluid. En beeld.

Avatar

Af en toe moet een mens eens van avatar veranderen, op Facebook bijvoorbeeld. Tussen de duizenden sites die daar beeldjes voor aanbieden, vond ik uiteindelijke een hele leuke. 

En wat verder zoekwerk leverde de oorsprong er van op:

 

Ik kan er mij wel in vinden...