NOG EEN BLOG

Kaka

Er moet wel een goede reden zijn om deze posting een titel te geven die, volgend op de vorige, zo voor de hand ligt. En inderdaad, vandaag, geheel onverwacht, ontstond er een.

Nadat ik had genoten van Meus, schakelden we naadloos over naar z'n naaste concurrenten, die we ondertussen hadden gedigicorded. Ook zij waren een plezier om te bekijken. Want zelfs al is deze reeks (waarschuwing: de website is slechter dan het origineel) meer als een echte format geregisseerd, met heel wat fake of herdane scènes, vandaag vielen ook hier een aantal mooie momenten te bekijken. Zelfs al was het ook wat fake. Peter Goossens demonstreerde 'losjes uit de pols' wat keukencreativiteit betekent. Hij toonde z'n grote talent om smaken te combineren, puur uit geheugen, gecombineerd met een absolute beheersing van de hele kookarsenaal- en -techniekenencyclopedie, en dat is niet iedereen gegeven. Maar hij eiste wel hetzelfde van de deelnemers. Dus: plots ging bij de helft licht uit. 

Daarna hing hij -zoals heel veel andere zaken die door het script zijn opgelegd- nog 's karikaturaal het varken uit tegen de verdwaasd voor zich uitkijkende hobbykoks, samen met zijn spitsbroeder. Karakter kweek je door stress, weetjewel. En zo verdwenen de -zeer verdienstelijke- amateurs uit het programma. Mooi toch, en ik kijk uit naar de volgende afleveringen. Beide heren zijn immers culinaire topsporters en af en toe een glimp opvangen van wat dat betekent is an sich al een beloning. Ik hoop er ooit 's te kunnen gaan eten.

Nog wat nagenietend en -proevend, schakelde ik na deze cooking TV-sessie live over naar Canvas. Waar ik op ene Monseigneur Leonard viel. En plots ging het haar op m'n armen rechtstaan en kreeg ik een brakke smaak in m'n mond. 

En wat dacht ik toen? Inderdaad.

Geen kwaad word over 'Hoge Bomen' overigens: ook in vorige episodes werd de hubris van de geportretteerden subtiel doch doeltreffend belicht.

Pipi

Er zijn mensen die voeding als louter noodzakelijk beschouwen: wanneer ze hun dagelijkse hoeveelheid calorieën binnenkrijgen is het al lang goed. Of dat dan dmv de inname van een portie gefermenteerde boomschors gebeurt, of met een droge boterham waarop een gebakken schoenzool, het maakt hen allemaal weinig uit. 

Ik behoor allesbehalve tot die categorie: ik eet en tafel graag, proef en ontdek graag, kook graag (hoewel te zelden), hou van de vele bestaande keukens (van terroir tot de meeste kookmodegrilversies) en geniet enorm van alles wat daarbij hoort. Als dat nog 's in een leuk kader kan (hoeft geen resto met of zonder sterren te zijn) en vergezeld van passende dranken (hoeft niet noodzakelijk alcoholisch te zijn - alhoewel) dan ben ik een gelukkig mens. Noem me een foodie, maar dan zonder het hele soms wat blasésfeertje dat bij die term hoort. 

Aan de kanonnade van kookprogramma's te zien die tegenwoordig door zowat alle zenders op de kijker wordt afgevuurd, ben ik trouwens niet de enige. Ik  bekijk ze allemaal als ik niet zelf aan 't werken, koken of eten ben, steek overal wat van op (van de lamentabele regionale zender programma's tot Masterchef) en stel me (zoals vaak) een heleboel vragen. Zoals hoelang dit thema nog het gouden TV kalf zal blijven, bijvoorbeeld. En of we daarna plots terug met z'n allen prefabschotels zullen gaan eten ipv telkens de keuken tot oorlogszone te herscheppen bij 't bakken ener simpele omelet. Iets waarover ik al 's graag wil uitweiden, maar (misschien gelukkig voor u) niet nu. 

Vandaag gaat 't immers over m'n favoriet kookprogramma van het ogenblik, dat deze week z'n tweede seizoen inging en na de eerste aflevering al duidelijk maakte dat het er nog beter is op geworden. 't Wordt vlot gepresenteerd door een 'jonge' snaak met ondertussen heel wat TV-ervaring, zonder kapsones, met een hoge entertainmentwaarde, die nog kan koken ook en graag eea met de kijker deelt terwijl hij 't prepareert. Hij deed me al dé manier voor om de perfecte risotto te bereiden, wist me zelfs met een mosselen friet te boeien en zorgde er deze week voor dat ik absoluut zelf eens een bepaald noedeltype wil uitproberen. Of de lekkere versie van de IKEA balletjes, want hij vertoefde in het bijzijn van een zeer aimabele Herman Van Molle in Zweden om daar te ontdekken wat de moeder van Pipi Langkous tot haar lievelingskostje rekende. Naast z'n aanstekelijk enthousiasme waarmee hij het programma draagt, is hij duidelijk omringd door een capabele ploeg die er in slaagt om zowel op het vlak van research als van productie en regie 's verder te gaan dan het voor de hand liggende bij zo'n poepsimpel concept.

Doe mij dus maar regelmatig een Meuske op de buis. Want zoals heel vaak werken liefde, plezier en enthousiasme zeer aanstekelijk als het over delen van kennis en ervaringen gaat.

Kai-Mook

Het is bijna onmogelijk dat u haar niet kent. Het schattige olifantenkalfje dat ondertussen zo veel weegt als een volwassen sumoworstelaar hangt nog steeds regelmatig aan moeder's borst tot vermaak van de horden bezoekers die sinds haar geboorte massaal de Belgische oerzoo vlak naast het Centraal Station van Antwerpen bezoeken. Daar zorgde een slimme en zeer efficiënte hypecampagne op het conto van deze madam voor. Mocht u er nog meer over willen weten, snuister dan gerust hier. Maak vòòr u er in duikt wel even voor uzelf uit of inzage in het volledige geboorteproces ervan uw appetijt niet al te zeer zal temperen... 

Zoals dat wel meer gaat met zulke gebeurtenissen (remember Knut, die wel voor de rest van z'n leven een liefelijk ijsbeerwelpje zal blijven, ook wanneer hij een dikke 600 kilo zal wegen en met een zwaai van z'n voorpoot het hoofd van een wat vrijpostige bezoeker van z'n romp zal kunnen scheiden), ruiken alle vormen van commerce hierbij hun kans. Tassen, bekers, hoedjes, pennenzakken, mappen en vergelijkbare -al dan niet gelicenseerde- merchandising gaan vlot over de toonbank en dat is in wezen een goede zaak: ze resulteren in verdiende en broodnodige inkomsten voor een bedrijf dat al zo lang bestaat als de staat waarin het een glansrol vervult.

't Is ook onvermijdelijk dat het parallelle circuit deze opportuniteit met beide handen aangrijpt. Zo zijn er verschillende handelszaken op het Astridplein (dat stilaan z'n originele grandeur herwint) die inspelen op deze gebeurtenis. Eén lokale handelaar spant daarin de kroon: hij biedt een Kai Mook Burger aan.

Mocht u ondertussen honger hebben gekregen, raad ik u aan even ter plekke te gaan en de bijhorende promotiefoto (type: gemaakt met eigen Kodak en doodgeflitst) te bekijken voor u tot bestelling overgaat.

Zelfs met een totaal gebrek aan fantasie zal u merken dat het stuk gebakken spek dat deze hamburger aftopt verdacht veel op het uiteinde van een rozig olifanteslurfje lijkt. Daar verhelpen de brokjes ananas (filosofie: een ananas is exotisch, een olifant ook, dus da's relevant, toch?) weinig of niets aan.

Zo'n aberraties gaan er bij mij nooit in: hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om iets eetbaar te maken dat z'n succes ontleent aan aaibaarheid (en laat ons dit vooral niet verwarren met de Gaiaanse discours)? Zou u bijvoorbeeld een Schattige Borelingburger eten?

Anderzijds: de Samsonworst werd ook een succesnummer, hoewel ik er zelf nooit enige orale of labiale inspanningen zou voor willen leveren. Maar dat zal het jonge volkje worst wezen. Die trachten ondertussen ongetwijfeld zelf naarstig zo'n hoopje met een lachend gezichtje erin te draaien...

Untermosel

Het is geen nieuwe variant van de Mexicaanse griep en heeft ook niks met de bekkenbodemspierzone te maken. 't Is ook niet de laatste van Rammstein, noch de nieuwste Medal of Honor. De schijnbaar dreigende ondertoon ervan komt louter voort uit de klanken die je uitstoot als je 't op z'n cliché-Duits zegt. 

't Is integendeel een liefelijk strookje leisteengebergte van 40 km lang dat z'n naam ontleent aan de rivier die er haar pad in uitsnijdt, ons bekend als de Moezel. Streek bekend van de vele witte wijnen waarvan er weinig écht lekker zijn. Maar àls je er zo een te pakken krijgt (kans genoeg, de streek is vergeven van horeca die wijn van maar één domeintje serveert voor een zeer faire prijs), dan is hij ook wel héél lekker. Ook de bieren zijn er goed, want de regio heeft door haar specifieke geografie een echte biertraditie (veel meer graan dan wijngaard, en minder werk aan bier dan aan wein, also...) en importeert vlot Beierse en Keulse pilsvarianten. Een bierdrielandenpunt, als het ware. Ze hebben alle drie sowieso meer karakter dan onze eigen sterpilzen. En om enige commotie te vermijden: ja, Stella blijft wel de smoothest blonde©...

Tenslotte nog een magisch woordje: microklimaat.

Je hebt de Unter-, Mittel-, en Ubermosel. Dat is zeer 'zystematisch' gedacht, want tezamen vormen ze de etwas 120 km die Trier en Koblenz met elkaar verbinden. Koblenz is een leuk, overzichtelijk en naar lokale normen, kleiner stadje waar heel wass zu doen is. Kortom, je kan je er, op een paar uur rijden van Brussel, best wel vermeien als je van natuur(sporten), gastronomie, wat toerisme/shopping light en een dolce piano ritme houdt om op een paar dagen tijd 100 prozent te kunnen chillen. Mit Jean-Marie Deutsch kommst du er al ein heel endchen. En goedkauf, zei ik het al?

Het wordt pas helemaal leuk als je 't met de motor doet: de streek (cfr. Eifel) ligt bezaaid met kleine venijnige colletjes waar men zich heel goed mee kan amuseren.

Wat we uitvoerig en tot genoegen gedaan hebben, en waarvan er hier misschien ooit nog 's foto's van opduiken. 

Gemaakt met de beste camera en de beste lens voor dit soort van -in mijn geval pseudo- reportagewerk. Als je van 'la méthode pure' houdt op het vlak van fotografie, tenminste. En de wetenschap dat het niet het toestel is dat de foto maakt maar de fotograaf, nederig accepteert.

Een leuke trip maw, die ik iedereen van harte aanraad. Al is het maar om te ontdekken hoe het voelt om terug in de tijd te worden geworpen. Want die is er wel een beetje blijven stilstaan. Of om je kennis van het Kempens, de taal der Vangenechtens aan te scherpen, want dat valt er opvallend vaak te horen.

Maar daarover zowel zoets als zuurs bij een volgende gelegenheid...

(Tip van de sluier: hun populaire muziek zal wel nooit mijn ding worden.)

Precioussss

Na een tijd ga je niet meer naar elk business-gerelateerd sociaal evenement. 

In het begin van je carrière is het een ongelofelijk voordelige networking tool: je bent nieuw, niemand kent je en vice versa, en op wat fijne collega's na zijn er heel veel in net dezelfde situatie en met even weinig duiten als jij. Dus wordt er gegreet, gemeet, gesnuffeld en geshaked. Leuk. Dat doe je een aantal jaren tot het nieuwe er wat van af is en meer en meer vervangen wordt door een déjà vu. Maar ondertussen hou je er wel een kennissenkring aan over, waaraan je het wel en wee van je eigen carrière kan toetsen en vice versa. Soms worden dat zelfs echte vrienden.

Verplichtingen en de obligate business networking events (lees: ontmoetingen tussen 5% opgejaagde en moegetergde prospects en 95% zich dubbelplooiende pitching concullega's) zorgen er echter al snel voor dat je behoedzaam omgaat met je vrije momenten. Want die zijn ook nodig. Kortom, je wordt selectiever in je keuzes.

Daarom kies je meer en meer voor kwaliteit. Voor een echt feest. Met vrienden, kennissen, vage bekenden, stars, losers, oude rotten, goeroes, prodigees, benjamins, werknemers, werkgevers, freelancers, high potentials, newbies, koppels, lieven, bronstige singles en bronstige niet zo singles. Met toevallige (al/dan niet) interessante of spijtig gemiste ontmoetingen. Met eigen sociale codes en geplogendheden, met een historiek, een hiërarchie, rituelen, intriges, allianties, vrienden, vijanden, gefluister in de coulissen, verborgen agenda's, drama's en prille liefdes. Met eerlijkheid of maskerade, spontaneïteit of berekening, trots of beschaamdheid, met verwondering of blaségedrag. Met uitbarstingen van vreugde en groepsgevoel. Met te weinig eten en te veel drinken, met dansen en fuiven en met veel memorabele momenten tussendoor. Met de vraag van het jaar (winner editie 2009: 'En? Hoe gaat het bij jùllie?') En altijd met vreemde eenden in de bijt. Een feest waar je mooie jonge en mooie oudere mensen ziet, en mensen die mooi of lelijk ouder worden. Een feest dat idealiter plaatsvindt ver van je eigen bed, zodat het raadzaam wordt in overnachting te voorzien. Een beetje familiaal of tribaal, eigenlijk. Wat traditioneel, maar nuttig en noodzakelijk.

Het zijn feesten met voor- en tegenstanders en er valt vaak (en terecht) wat op aan te merken. Maar het is altijd een ijkpunt in een jaar. En het is altijd interessant, want er valt heel wat te observeren. 't Is plezant ook, want je voelt je er thuis.

In de reclamewereld (hoewel het IMO tegenwoordig beter communicatiewereld zou heten) is het jaarlijkse Gala van de CCB (Creative Club of Belgium) zo'n feest. Deze club van reclamemakers bestaat nu bijna een kwarteeuw, kende ups en downs maar heeft ondertussen een steeds mooiere hall of fame. Een club met een stamboom(pje) zelfs.

De laatste twee jaar verkiest deze club haar jaarlijkse feest (steevast begin juni)  in het casino van Knokke te houden. Met zeker succes. Het zijn goeie feesten op 't vlak van bovenstaande. Decadent natuurlijk, maar duur uit eigen zak betaald, stevig gesponsord of beiden, relatief klimaatneutraal en dus politiek (nog net) verantwoord. 

Het is niet makkelijk om de omstandigheden voor zo'n feest te realiseren. Een goede locatie is belangrijk, een goede organisatie nog meer, maar allerbelangrijkst zijn catering en staff. En op alle vlakken wilde het dit jaar al 's haperen. Maar kom, bygones...

Alhoewel. Het casino van Knokke was een tijd charmant retro, maar begint nu toch wat veel van een vergane glorie te krijgen, of de wat karikaturale burgemeester er nu opdraaft of niet. Een wat provincialistische dancingannex met veel te arrogant en eentalig personeel verhelpt daar weinig aan. Monaco op lilliputtersniveau. Ik hoop alvast dat dit niet als een metafoor van de club zelf wordt gezien. Daarvoor heeft het bestuur de laatste jaren te goed werk geleverd.

Gelukkig zijn er ook randinitiatieven, en stilaan is het 'cheapo' overnachtingsconcept van Scripta daarin de koploper geworden: een goeie deal (win-win, goodies inbegrepen), zonder veel fontonten, vlekkeloos georganiseerd, met leuke mensen uit alle lagen van de pikorde, met heel wat lol en relatief katervrij. Het is een 'boulevart-concept' waar nog wel wat jaren op kan worden gevarieerd, dus ik kijk al uit naar de volgende editie. En hoop dat het haalbaar blijft, want kranten en hun regies hebben het ook niet makkelijk tegenwoordig.

Om maar te zeggen dat ik het dit jaar weer een fijn feest vond. 

Eentje om te koesteren. 

Maar niet zoals een Gollem.

eenvoud en samenhang

Mijn restaurant

Wees gerust, zelf zou ik er geen beginnen, maar op het gelijknamige VTM-programma kan je zien dat de natuur Nigel Williams zelf een loer draaide. Grappig eigenlijk. Maar ik heb wel wat compassie met z'n dochter, die in 'Het Gerecht' laat zien dat ze qua humor weinig van z'n genen heeft overgeërfd. Unfit for horeca. Zelfs al is dit het soort van programma waar de kandidaten worden getypecast en ongenuanceerd weergegeven ifv een voordien vastliggend script.

Why not

Gisteren gingen we naar een leuke fuif in Tervuren. Het dorp staat bekend als een van de expat heavens in de Brusselse rand, dus toen we plots beslisten om eerst nog een hapje te gaan eten, kon dat alleen maar meevallen. Wat gegoogle en ge-resto.be later ontdekten we dat er niet veel restaurantjes te vinden waren, maar dat temperde ons optimisme slechts lichtjes.

Toen ontdekten we Winenot?. Meestal doet een omschrijving als "Wok-, pasta- en traditionele gerechten" wat alarmbelletjes rinkelen, maar de zaak bleek al een paar jaar te bestaan, de site zag er niet te archaïsch uit, het interieur viel te pruimen en de goed gevonden naam deed vermoeden dat je er ook wijnen per glas kon drinken. We merkten ook dat er een paar klassiekers op de kaart stonden die niet konden mislukken. Eerste conclusie: een gemoderniseerd dorpscafé-restaurant van mensen die hun stiel kennen. We waren dus redelijk safe. Ook de wat hoge prijzen zouden daar wel garant voor staan.

We arriveerden op het spitsuur maar werden snel en efficiënt naar ons gereserveerd tafeltje geleid. Dat onze jassen niet werden aangenomen of ons niet werd getoond waar de vestiaire was, hoeft niet echt in dit type van restaurant. Ik stelde me wel vragen bij de beschikbare kapstok: van het onstabiele stapel-je jas-er-maar-op type en vlak naast de entreé. Dat is de perfecte plaats om spullen 'kwijt' te spelen. In een dorp en met wat oplettendheid hoeft dat nochtans niet noodzakelijk een risico te vormen.

Ons tafeltje bevond zich op de slechts mogelijke plaats in een restaurant. In fel licht, vlakbij de bar/toog en naast de deur van de keuken. Op zo'n plek is van rustig eten en praten geen sprake. Toen ik om een ander tafeltje vroeg, werd daar echter onmiddellijk werk van gemaakt. Het is niet de traditie dat de gasten bij verhuis van tafel zelf de handen uit de mouwen moeten steken, maar ook dat kan gerekend worden onder 'not really mandatory'. Aan de nieuwe tafel kregen we snel onze kaart, er werd 'geholpen' met de keuze van aperitief (een zaak moet marcheren) en het menu en de wijnkaart werden ondertussen vlotjes overhandigd. Er waren blijkbaar geen suggesties.

We beslisten al snel om eenvoudige bereidingen (de beste test voor onbekende grond.) te kiezen: één voorgerecht (tartaar van tonijn met verse kruiden) en daarna een carré van rund met een driepeperroomsaus, en spare-ribs 'à la plancha', vergezeld van trappistenbier en een glas rode huiswijn. Simpel, à la minute, normaal gezien met verse ingrediënten, en niet complex om klaar te maken. Een veilig bier, en een -tot onze verbazing tot slechts 2 wijnen beperkt- eerlijk glas rood. Daar keken we naar uit.

Vanaf toen ging het alleen nog maar steil bergafwaarts. Traden aan:

Lang voordien geprepareerde tonijn, gemarineerd in het kwadraat in versheidsverhullende en overgezouten worchester/sojasaus, op een bedje van verlepte salade mixte uit een plasticbakje vanuit de koelkast op het designbord gepleurd. Kort gevolgd door te snel opgewarmde prefabribbetjes (white label producent niet gekend), geaccompagneerd door een passende, wat gemene barbecuesaus uit het potje, kartonfrietjes on the side. Aan de andere zijde van de tafel: uit graniet gehouwen (en met dezelfde consistentie) carré in een typische potjespepermuffe roomsaus, gepresenteerd op een met kunstige strepen van opgesteven fond versierd vierkant bord. Dezelfde kartonfrietjes on the side. Als surprise guest: te lang in de oven vertoevende half ingezakte tomaat, besprenkeld met heel oud broodkruim en wat gedroogde looksnippers.

De trappist was correct geschonken, het glas wijn van hoofdpijnkaliber.

Ondanks de geanimeerde en aangename tafelgesprekken (dit soort van eten leidt snel tot foodie humor), aten we ons bord niet leeg, beslisten we unaniem dat dessert een te grote teleurstelling zou worden, vroegen en betaalden we correct de rekening, en maakten we ons snel uit de voeten. Om er nooit meer terug te keren.

Ik denk dat hiermee het antwoord op hun moedige vraag gegeven is.

Drie lichtpuntjes:

1) The best vingerdoekjes ever vind je in deze zaak!  Zelfs al is er niks beter dan een kommetje lauw water met een partje citroen om je vingers te ontvetten.

2) Het kan nòg slechter: ooit volgt nog wel 's het verhaal van de garnaalkroket façon de Couvin.

3) Vlakbij, veel meer charme en treffelijk geprijsd, om te bewijzen dat het ook goed kan in een brasserie.

Primo

Vinko Peppa is een naam die klinkt als een klok in de Antwerpse horecawereld. Hij startte o.a. Zürich, Kapitein Zeppos, Bar Italia en Canal op, en allemaal zijn ze om ter succesvolst. 't Zijn ook stuk voor stuk zaken waar een bepaald lifestyleconcept achter zit: vaak moderne of semi-moderne stedelijke inrichting met wat organische elementen, altijd een snuifje internationale flair, een relatief faire keuken, een jonge, vlotte en goede bediening, dikwijls in wijken die nog niet the place to be zijn maar heel veel kans hebben het te worden, en keer op keer bijzonder veel aandacht voor de volledige huisstijl, goed gevonden naam en juiste kostuumpjes incluis. Een absolute succesformule.

Zo ook het restaurant Primo, dat sinds kort opende op de Dageraadplaats in de Zurenborgwijk. En inderdaad, van logo tot lettertype, voor alles wordt een soort van Italiaanse metastijl gebruikt die zo akelig goed geïmiteerd is dat het fake begint te lijken. Maar goed, dat is net zoals de wat helle verlichting, een ongetwijfeld heel bewuste keuze in functie van het publiek dat Peppa steeds weer weet te bereiken. Maar.

Maar het eten is niet goed. Op de kaart staan een aantal typisch Italiaanse traditionals die iedere zoon van Rome (met een moeder en een maag) moeiteloos zou moeten kunnen klaarmaken. Maar hier lukt het niet. Zucchini en aubergines die net niet gaar waren, een overdone en overkruide risotto (te veel saffraan kills), een so so lasagna, een Osso Buco die à la minute was klaargemaakt... Met hoeveel pseudo Felliniaanse flair het ook geserveerd werd, het kon ons gezelschap niet bekoren. Vedett marketing, maar dan niet goed uitgevoerd. Spijtig. Ondanks de eerlijke Primitivo die werd gesuggereerd en een naar grootkeukennormen perfecte Tiramisu.

Doe mij dan maar Rossi.

Geraffineerd

Suiker van Tienen is het ook, maar dit was van een andere orde.

Op uitnodiging van onze sympathieke vakgenoten (zij het actief in een andere discipline) mocht ik hier van een uitgebreid degustatiemenu genieten. Ik ben niet zo'n liefhebber van de meest moderne keuken, maar dit was er helemaal op: perfect uitgebalanceerd en uitermate geraffineerd.

Ook niet te versmaden, maar met een compleet andere formule, is Rossi (ook wel gekend als "de slow food"). Daar werd ik vrijdag getrakteerd op die zo zeldzame en heerlijk authentieke Italiaanse keuken. Geen poespas, en alles zoals het hoort: pure zon in je bord. Dus niet te vergelijken met de typische ristorante Vesuvio's op elke hoek van de straat, waar de pizzabodems van karton zijn en de pasta's industrieel. Carluccio kan er een puntje aan zuigen.

Heerlijk. Ik moet wel dringend terug wat meer op m'n gewicht gaan letten...