Een blog is zoals een virtuele reisgezel. Hij vergezelt je een tijdje nederig op je weg en ondertussen deelt hij z'n ervaringen op het web, te grabbel en te keur voor al wie het wil lezen. Maar ook in z'n vorm is hij virtueel: hij lijkt op een dagboek, maar omdat hij tegelijkertijd publiek is, belicht hij niet noodzakelijk alle aspecten van die dag of ervaring die het waard was om dan neergeschreven te worden. Soms zit er zelfs veel meer achter het verhaal, of tussen de lijnen.
Simpel gezegd: een blog laat alleen zien wat de schrijver ervan wil laten zien, met of zonder enige pretentie.
Daarnaast vereist een blog onderhouden ook een dosis van gezonde zelfdiscipline. Het heeft geen zin als je er geen pas en regelmaat in houdt. Dan wordt hij snel anecdotisch en zonder samenhang. Want daarnaast blijft het natuurlijk ook een geheugensteuntje voor jezelf, zoals een privé dag- of fotoboek: om achteraf op terug te kijken en ervan te kunnen leren. Hij archiveert m.a.w. ervaring.
Een blog vergezelt de schrijver ervan op een traject.
En omdat het hoofdtraject dat deze blog vergezelde is afgelegd, wordt het ook tijd om van deze blog afscheid te nemen.
Hij was een goede gezel. Hij leerde me veel nieuwe mensen en dingen (her)ontdekken en kennen, en vele anecdoten en feiten -al dan niet tussen de regels- zijn ondertussen een substantieel deel van m'n leven geworden.
En nu is het tijd voor een volgend traject. Misschien hoort daar ooit ook wel een blog bij.
Ondertussen hoop ik dat u er van genoten hebt, net zoals ik. Ik wens 'm alvast een rustige oude dag in cyberspace toe.
