Er moet wel een goede reden zijn om deze posting een titel te geven die, volgend op de vorige, zo voor de hand ligt. En inderdaad, vandaag, geheel onverwacht, ontstond er een.
Nadat ik had genoten van Meus, schakelden we naadloos over naar z'n naaste concurrenten, die we ondertussen hadden gedigicorded. Ook zij waren een plezier om te bekijken. Want zelfs al is deze reeks (waarschuwing: de website is slechter dan het origineel) meer als een echte format geregisseerd, met heel wat fake of herdane scènes, vandaag vielen ook hier een aantal mooie momenten te bekijken. Zelfs al was het ook wat fake. Peter Goossens demonstreerde 'losjes uit de pols' wat keukencreativiteit betekent. Hij toonde z'n grote talent om smaken te combineren, puur uit geheugen, gecombineerd met een absolute beheersing van de hele kookarsenaal- en -techniekenencyclopedie, en dat is niet iedereen gegeven. Maar hij eiste wel hetzelfde van de deelnemers. Dus: plots ging bij de helft licht uit.
Daarna hing hij -zoals heel veel andere zaken die door het script zijn opgelegd- nog 's karikaturaal het varken uit tegen de verdwaasd voor zich uitkijkende hobbykoks, samen met zijn spitsbroeder. Karakter kweek je door stress, weetjewel. En zo verdwenen de -zeer verdienstelijke- amateurs uit het programma. Mooi toch, en ik kijk uit naar de volgende afleveringen. Beide heren zijn immers culinaire topsporters en af en toe een glimp opvangen van wat dat betekent is an sich al een beloning. Ik hoop er ooit 's te kunnen gaan eten.
Nog wat nagenietend en -proevend, schakelde ik na deze cooking TV-sessie live over naar Canvas. Waar ik op ene Monseigneur Leonard viel. En plots ging het haar op m'n armen rechtstaan en kreeg ik een brakke smaak in m'n mond.
En wat dacht ik toen? Inderdaad.
Geen kwaad word over 'Hoge Bomen' overigens: ook in vorige episodes werd de hubris van de geportretteerden subtiel doch doeltreffend belicht.
