Er zijn mensen die voeding als louter noodzakelijk beschouwen: wanneer ze hun dagelijkse hoeveelheid calorieën binnenkrijgen is het al lang goed. Of dat dan dmv de inname van een portie gefermenteerde boomschors gebeurt, of met een droge boterham waarop een gebakken schoenzool, het maakt hen allemaal weinig uit.
Ik behoor allesbehalve tot die categorie: ik eet en tafel graag, proef en ontdek graag, kook graag (hoewel te zelden), hou van de vele bestaande keukens (van terroir tot de meeste kookmodegrilversies) en geniet enorm van alles wat daarbij hoort. Als dat nog 's in een leuk kader kan (hoeft geen resto met of zonder sterren te zijn) en vergezeld van passende dranken (hoeft niet noodzakelijk alcoholisch te zijn - alhoewel) dan ben ik een gelukkig mens. Noem me een foodie, maar dan zonder het hele soms wat blasésfeertje dat bij die term hoort.
Aan de kanonnade van kookprogramma's te zien die tegenwoordig door zowat alle zenders op de kijker wordt afgevuurd, ben ik trouwens niet de enige. Ik bekijk ze allemaal als ik niet zelf aan 't werken, koken of eten ben, steek overal wat van op (van de lamentabele regionale zender programma's tot Masterchef) en stel me (zoals vaak) een heleboel vragen. Zoals hoelang dit thema nog het gouden TV kalf zal blijven, bijvoorbeeld. En of we daarna plots terug met z'n allen prefabschotels zullen gaan eten ipv telkens de keuken tot oorlogszone te herscheppen bij 't bakken ener simpele omelet. Iets waarover ik al 's graag wil uitweiden, maar (misschien gelukkig voor u) niet nu.
Vandaag gaat 't immers over m'n favoriet kookprogramma van het ogenblik, dat deze week z'n tweede seizoen inging en na de eerste aflevering al duidelijk maakte dat het er nog beter is op geworden. 't Wordt vlot gepresenteerd door een 'jonge' snaak met ondertussen heel wat TV-ervaring, zonder kapsones, met een hoge entertainmentwaarde, die nog kan koken ook en graag eea met de kijker deelt terwijl hij 't prepareert. Hij deed me al dé manier voor om de perfecte risotto te bereiden, wist me zelfs met een mosselen friet te boeien en zorgde er deze week voor dat ik absoluut zelf eens een bepaald noedeltype wil uitproberen. Of de lekkere versie van de IKEA balletjes, want hij vertoefde in het bijzijn van een zeer aimabele Herman Van Molle in Zweden om daar te ontdekken wat de moeder van Pipi Langkous tot haar lievelingskostje rekende. Naast z'n aanstekelijk enthousiasme waarmee hij het programma draagt, is hij duidelijk omringd door een capabele ploeg die er in slaagt om zowel op het vlak van research als van productie en regie 's verder te gaan dan het voor de hand liggende bij zo'n poepsimpel concept.
Doe mij dus maar regelmatig een Meuske op de buis. Want zoals heel vaak werken liefde, plezier en enthousiasme zeer aanstekelijk als het over delen van kennis en ervaringen gaat.
