Omschrijf het als een roes, zowel voor hij die geeft als hij die krijgt. Het werkt optimaal in groep. Dan steekt iedereen elkaar aan en wil niemand onderdoen voor een ander. Er mag dan al eens unisono worden geroepen en gestampt met de voeten, met bloemen en kledij geworpen of met magnums gespoten. In beate, gelukzalige of hysterische bewondering voor wat men heeft ontvangen en wat nog lang zal nazinderen. ’t Zal wel door adrenalines en endorfines komen, die wondere stoffen. Indien gebruikt met mate tenminste, want ze verslijten de mechaniek snel, vertroebelen denken en wennen als geen ander.
De ultieme versie ervan doe je staand, in een explosie van lijf en zinnen die, gecombineerd met eenvoudig en ritmisch geklets van de handen, argeloos maar onhoudbaar al z’n energie offert ter ere van een ander.
Voor wie dan, hoor ik u denken? Voor een schrijver, godbetert. Maar nu ga ik terug zitten. Nog wat verder lezen.
