Het is bijna onmogelijk dat u haar niet kent. Het schattige olifantenkalfje dat ondertussen zo veel weegt als een volwassen sumoworstelaar hangt nog steeds regelmatig aan moeder's borst tot vermaak van de horden bezoekers die sinds haar geboorte massaal de Belgische oerzoo vlak naast het Centraal Station van Antwerpen bezoeken. Daar zorgde een slimme en zeer efficiënte hypecampagne op het conto van deze madam voor. Mocht u er nog meer over willen weten, snuister dan gerust hier. Maak vòòr u er in duikt wel even voor uzelf uit of inzage in het volledige geboorteproces ervan uw appetijt niet al te zeer zal temperen...
Zoals dat wel meer gaat met zulke gebeurtenissen (remember Knut, die wel voor de rest van z'n leven een liefelijk ijsbeerwelpje zal blijven, ook wanneer hij een dikke 600 kilo zal wegen en met een zwaai van z'n voorpoot het hoofd van een wat vrijpostige bezoeker van z'n romp zal kunnen scheiden), ruiken alle vormen van commerce hierbij hun kans. Tassen, bekers, hoedjes, pennenzakken, mappen en vergelijkbare -al dan niet gelicenseerde- merchandising gaan vlot over de toonbank en dat is in wezen een goede zaak: ze resulteren in verdiende en broodnodige inkomsten voor een bedrijf dat al zo lang bestaat als de staat waarin het een glansrol vervult.
't Is ook onvermijdelijk dat het parallelle circuit deze opportuniteit met beide handen aangrijpt. Zo zijn er verschillende handelszaken op het Astridplein (dat stilaan z'n originele grandeur herwint) die inspelen op deze gebeurtenis. Eén lokale handelaar spant daarin de kroon: hij biedt een Kai Mook Burger aan.
Mocht u ondertussen honger hebben gekregen, raad ik u aan even ter plekke te gaan en de bijhorende promotiefoto (type: gemaakt met eigen Kodak en doodgeflitst) te bekijken voor u tot bestelling overgaat.Zelfs met een totaal gebrek aan fantasie zal u merken dat het stuk gebakken spek dat deze hamburger aftopt verdacht veel op het uiteinde van een rozig olifanteslurfje lijkt. Daar verhelpen de brokjes ananas (filosofie: een ananas is exotisch, een olifant ook, dus da's relevant, toch?) weinig of niets aan.
Zo'n aberraties gaan er bij mij nooit in: hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om iets eetbaar te maken dat z'n succes ontleent aan aaibaarheid (en laat ons dit vooral niet verwarren met de Gaiaanse discours)? Zou u bijvoorbeeld een Schattige Borelingburger eten?
Anderzijds: de Samsonworst werd ook een succesnummer, hoewel ik er zelf nooit enige orale of labiale inspanningen zou voor willen leveren. Maar dat zal het jonge volkje worst wezen. Die trachten ondertussen ongetwijfeld zelf naarstig zo'n hoopje met een lachend gezichtje erin te draaien...
