NOG EEN BLOG

Ovatie

Omschrijf het als een roes, zowel voor hij die geeft als hij die krijgt. Het werkt optimaal in groep. Dan steekt iedereen elkaar aan en wil niemand onderdoen voor een ander. Er mag dan al eens unisono worden geroepen en gestampt met de voeten, met bloemen en kledij geworpen of met magnums gespoten. In beate, gelukzalige of hysterische bewondering voor wat men heeft ontvangen en wat nog lang zal nazinderen. ’t Zal wel door adrenalines en endorfines komen, die wondere stoffen. Indien gebruikt met mate tenminste, want ze verslijten de mechaniek snel, vertroebelen denken en wennen als geen ander.

De ultieme versie ervan doe je staand, in een explosie van lijf en zinnen die, gecombineerd met eenvoudig en ritmisch geklets van de handen, argeloos maar onhoudbaar al z’n energie offert ter ere van een ander. 

Voor wie dan, hoor ik u denken? Voor een schrijver, godbetert. Maar nu ga ik terug zitten. Nog wat verder lezen.

E19

De E19 tussen Brussel en Antwerpen en vice-versa, transitautostrade bij uitstek, wordt sinds een week afgeschilderd als de baarlijke duivel van alle filemonsters. Het is inderdaad geen pretje om in beide richtingen te moeten aanschuiven in de ochtend- of avondspits. De grote werken op de autostrade richting Brussel zorgen bijvoorbeeld voor wat zwalpende en smallere rijstroken, dus harkiger rijgedrag. Tel daarbij de rechtstreeks zichtbare tegenliggers en vermenigvuldig met de massieve wanden van aaneengerijgde vrachtwagenskolonnes op de rechter rijstroook (waarvan er af en toe één een voordien gedoemde expeditie op touw zet om in te halen) en de som is onvermijdelijk: regelmatig opflitsende stoplichten en dus tergend accordeongedrag. Want voor je het weet staat iedereen stil zonder echte reden. Kilometers aan een stuk tandenknarsend gas gevend en remmend, beseffend dat het per lopende meter steeds minder mogelijk wordt om je bestemming te bereiken op het voorziene tijdstip. Ondertussen de gezondheidslimieten qua fijn stof onmoedwillig maar duchtig tardend. Not nice.

Neen, dan is de A12 een veel betere oplossing. Voorlopig toch, want de spits op de Brusselse ring loopt nog steeds redelijk vlot als gevolg van de vakantieperiode. Benieuwd wat dat vanaf 31 augustus wordt...

Er is nochtans 1 moment waarop ik toch de 'vermaledijde' E19 verkies. Op een donderdagavond bijvoorbeeld, wat later dan gewoonlijk. Dan is er sowieso weinig verkeer en kan je, ondanks de werken, normaal doorrijden. So far so good.

Het vershil met het normale traject? Je rijdt als 'spookrijder' op het vak richting Brussel. Een zeer bevreemdende ervaring. De bomen van het middenbermbos en de verlichtingspalen staan nu plots aan de verkeerde kant, flitspalen waken à la Française... Het is allemaal wat desoriënterend voor de gemiddelde commuter. Het traject dat ik nu al tien jaar ononderbroken gemiddeld 2 keer per dag afleg is nu, en vanuit compleet tegengestelde hoek bekeken, plots een heel ander stukje weg.

Dus, voor de cruisers onder u, profiteer ervan: op 11 september is het afgelopen.

Hangmat

Fractals. Misschien hebt u het woord al 's gehoord. Het principe ervan is relatief eenvoudig: gebaseerd op herkenning van bepaalde patronen, tracht het een groter geheel te reproduceren of vatten door repetitie van het kleinst mogelijke gemene deel ervan, en dit vooral voor beelden. In wat formules gegoten ziet dat er dan zo uit.

Je kan het ook niet-wiskundig en wat meer filosofisch bekijken: alles staat met elkaar in verband en draagt iets van de rest in zich. Stijn Meuris legde dit al 's mooi uit: als u hier wat grasduint, komt u er vanzelf wel op. Zoiets helpt een mens trouwens relativeren.

Dat bedacht ik bij mezelf toen ik in onze tuin vanuit de hangmat naar de wolken staarde, die zich uitermate fractaal gedroegen. 

Andere vragen die op zo'n moment van quasi totale ontspanning spontaan te binnen schieten beginnen steevast met 'waarom?' en 'wat als?' Het zijn vragen die niet noodzakelijk stante pede tot een sluitend antwoord moeten leiden, maar ook niet geheel vrijblijvend mogen zijn. Zo blijven we immers (gezond) bezig. En laat dat nu een van de essentiële vereisten zijn om bij wat dan ook vooruitgang te bewerkstelligen.

M.a.w.: zolang we alles constructief in vraag blijven stellen en niet per se in een status-quo berusten, is er geen vuiltje aan de lucht. Of dat nu vanuit een hangmat is of omringd door ander meubilair maakt trouwens niet zo veel uit.

Killer

Een spelletje bedenken dat een universeel succes wordt en blijft, is iets minder eenvoudig dan het lijkt. Het moet zo origineel zijn dat het absoluut uniek is, op z'n minst in z'n eigen genre. Het moet poepsimpel zijn, zowel qua methodiek als qua bediening, zodat het kleinste kind waar ook ter wereld het onmiddellijk kan beginnen spelen zonder een of andere loodzware en slecht geschreven gebruiksaanwijzing te moeten doorwroeten. Er moet een competitief element inzitten, zodat iedereen automatisch wilt streven naar een verbetering van zijn of andermans resultaat. Het moet kunnen geshared worden, zodat het zichzelf vanzelf promoot. Het moet leuk zijn, zonder al te veel drempels die de spelbeleving kunnen onderbreken. En het moet een eenvoudige naam hebben, die iedereen vlot kan onthouden en doorzeggen.

Tetris is zo'n spel. Dit jaar haalde het z'n 25ste verjaardag en nadat het vorig jaar op iPhone beschikbaar werd stootte het door naar de top 10 van meest verkochte spellen ooit. Ik ben er eind jaren tachtig uren per dag mee beziggeweest, tot de blokjes blèven vallen, zelfs als ik het niet speelde. Een cijfer plakken op het aantal keren dat het ergens gespeeld werd en wordt, is onbegonnen werk: het zou een getal worden met heel veel nullen voor de komma. Op dit ogenblik circuleren er zo'n 125 miljoen verkochte versies... Kortom, ik heb veel sympathie voor dit fenomeen en stootte nog nooit op een waardige opvolger.

Maar daar komt nu verandering in. Voorlopig is het enkel beschikbaar via iPhone apps, maar zodra er een web- of PC-versie beschikbaar wordt, spoelt Doodle Jump het hek ongetwijfeld met de vingers in de neus van de dam.

De rest laat ik aan u over. Kom wel niet klagen dat u deze symptomen begint te vertonen.

Kai-Mook

Het is bijna onmogelijk dat u haar niet kent. Het schattige olifantenkalfje dat ondertussen zo veel weegt als een volwassen sumoworstelaar hangt nog steeds regelmatig aan moeder's borst tot vermaak van de horden bezoekers die sinds haar geboorte massaal de Belgische oerzoo vlak naast het Centraal Station van Antwerpen bezoeken. Daar zorgde een slimme en zeer efficiënte hypecampagne op het conto van deze madam voor. Mocht u er nog meer over willen weten, snuister dan gerust hier. Maak vòòr u er in duikt wel even voor uzelf uit of inzage in het volledige geboorteproces ervan uw appetijt niet al te zeer zal temperen... 

Zoals dat wel meer gaat met zulke gebeurtenissen (remember Knut, die wel voor de rest van z'n leven een liefelijk ijsbeerwelpje zal blijven, ook wanneer hij een dikke 600 kilo zal wegen en met een zwaai van z'n voorpoot het hoofd van een wat vrijpostige bezoeker van z'n romp zal kunnen scheiden), ruiken alle vormen van commerce hierbij hun kans. Tassen, bekers, hoedjes, pennenzakken, mappen en vergelijkbare -al dan niet gelicenseerde- merchandising gaan vlot over de toonbank en dat is in wezen een goede zaak: ze resulteren in verdiende en broodnodige inkomsten voor een bedrijf dat al zo lang bestaat als de staat waarin het een glansrol vervult.

't Is ook onvermijdelijk dat het parallelle circuit deze opportuniteit met beide handen aangrijpt. Zo zijn er verschillende handelszaken op het Astridplein (dat stilaan z'n originele grandeur herwint) die inspelen op deze gebeurtenis. Eén lokale handelaar spant daarin de kroon: hij biedt een Kai Mook Burger aan.

Mocht u ondertussen honger hebben gekregen, raad ik u aan even ter plekke te gaan en de bijhorende promotiefoto (type: gemaakt met eigen Kodak en doodgeflitst) te bekijken voor u tot bestelling overgaat.

Zelfs met een totaal gebrek aan fantasie zal u merken dat het stuk gebakken spek dat deze hamburger aftopt verdacht veel op het uiteinde van een rozig olifanteslurfje lijkt. Daar verhelpen de brokjes ananas (filosofie: een ananas is exotisch, een olifant ook, dus da's relevant, toch?) weinig of niets aan.

Zo'n aberraties gaan er bij mij nooit in: hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om iets eetbaar te maken dat z'n succes ontleent aan aaibaarheid (en laat ons dit vooral niet verwarren met de Gaiaanse discours)? Zou u bijvoorbeeld een Schattige Borelingburger eten?

Anderzijds: de Samsonworst werd ook een succesnummer, hoewel ik er zelf nooit enige orale of labiale inspanningen zou voor willen leveren. Maar dat zal het jonge volkje worst wezen. Die trachten ondertussen ongetwijfeld zelf naarstig zo'n hoopje met een lachend gezichtje erin te draaien...

Het vogeltje 7

Af en toe maak ik wat foto's. En af en toe post ik die op m'n blog. Net zoals hier:

Als er trouwens iemand ondertussen een Olympus E-P1 gekocht of gebruikt heeft en wat ervaringen wil delen, dan heel graag. 't Lijkt me 't digitoestel waar ik al jaren naar zoek vermits de M8 onbetaalbaar is.