Fractals. Misschien hebt u het woord al 's gehoord. Het principe ervan is relatief eenvoudig: gebaseerd op herkenning van bepaalde patronen, tracht het een groter geheel te reproduceren of vatten door repetitie van het kleinst mogelijke gemene deel ervan, en dit vooral voor beelden. In wat formules gegoten ziet dat er dan zo uit.
Dat bedacht ik bij mezelf toen ik in onze tuin vanuit de hangmat naar de wolken staarde, die zich uitermate fractaal gedroegen.
Andere vragen die op zo'n moment van quasi totale ontspanning spontaan te binnen schieten beginnen steevast met 'waarom?' en 'wat als?' Het zijn vragen die niet noodzakelijk stante pede tot een sluitend antwoord moeten leiden, maar ook niet geheel vrijblijvend mogen zijn. Zo blijven we immers (gezond) bezig. En laat dat nu een van de essentiële vereisten zijn om bij wat dan ook vooruitgang te bewerkstelligen.
M.a.w.: zolang we alles constructief in vraag blijven stellen en niet per se in een status-quo berusten, is er geen vuiltje aan de lucht. Of dat nu vanuit een hangmat is of omringd door ander meubilair maakt trouwens niet zo veel uit.
