De E19 tussen Brussel en Antwerpen en vice-versa, transitautostrade bij uitstek, wordt sinds een week afgeschilderd als de baarlijke duivel van alle filemonsters. Het is inderdaad geen pretje om in beide richtingen te moeten aanschuiven in de ochtend- of avondspits. De grote werken op de autostrade richting Brussel zorgen bijvoorbeeld voor wat zwalpende en smallere rijstroken, dus harkiger rijgedrag. Tel daarbij de rechtstreeks zichtbare tegenliggers en vermenigvuldig met de massieve wanden van aaneengerijgde vrachtwagenskolonnes op de rechter rijstroook (waarvan er af en toe één een voordien gedoemde expeditie op touw zet om in te halen) en de som is onvermijdelijk: regelmatig opflitsende stoplichten en dus tergend accordeongedrag. Want voor je het weet staat iedereen stil zonder echte reden. Kilometers aan een stuk tandenknarsend gas gevend en remmend, beseffend dat het per lopende meter steeds minder mogelijk wordt om je bestemming te bereiken op het voorziene tijdstip. Ondertussen de gezondheidslimieten qua fijn stof onmoedwillig maar duchtig tardend. Not nice.