Het is geen nieuwe variant van de Mexicaanse griep en heeft ook niks met de bekkenbodemspierzone te maken. 't Is ook niet de laatste van Rammstein, noch de nieuwste Medal of Honor. De schijnbaar dreigende ondertoon ervan komt louter voort uit de klanken die je uitstoot als je 't op z'n cliché-Duits zegt.
't Is integendeel een liefelijk strookje leisteengebergte van 40 km lang dat z'n naam ontleent aan de rivier die er haar pad in uitsnijdt, ons bekend als de Moezel. Streek bekend van de vele witte wijnen waarvan er weinig écht lekker zijn. Maar àls je er zo een te pakken krijgt (kans genoeg, de streek is vergeven van horeca die wijn van maar één domeintje serveert voor een zeer faire prijs), dan is hij ook wel héél lekker. Ook de bieren zijn er goed, want de regio heeft door haar specifieke geografie een echte biertraditie (veel meer graan dan wijngaard, en minder werk aan bier dan aan wein, also...) en importeert vlot Beierse en Keulse pilsvarianten. Een bierdrielandenpunt, als het ware. Ze hebben alle drie sowieso meer karakter dan onze eigen sterpilzen. En om enige commotie te vermijden: ja, Stella blijft wel de smoothest blonde©...
Tenslotte nog een magisch woordje: microklimaat.
Je hebt de Unter-, Mittel-, en Ubermosel. Dat is zeer 'zystematisch' gedacht, want tezamen vormen ze de etwas 120 km die Trier en Koblenz met elkaar verbinden. Koblenz is een leuk, overzichtelijk en naar lokale normen, kleiner stadje waar heel wass zu doen is. Kortom, je kan je er, op een paar uur rijden van Brussel, best wel vermeien als je van natuur(sporten), gastronomie, wat toerisme/shopping light en een dolce piano ritme houdt om op een paar dagen tijd 100 prozent te kunnen chillen. Mit Jean-Marie Deutsch kommst du er al ein heel endchen. En goedkauf, zei ik het al?
Het wordt pas helemaal leuk als je 't met de motor doet: de streek (cfr. Eifel) ligt bezaaid met kleine venijnige colletjes waar men zich heel goed mee kan amuseren.
Wat we uitvoerig en tot genoegen gedaan hebben, en waarvan er hier misschien ooit nog 's foto's van opduiken.
Gemaakt met de beste camera en de beste lens voor dit soort van -in mijn geval pseudo- reportagewerk. Als je van 'la méthode pure' houdt op het vlak van fotografie, tenminste. En de wetenschap dat het niet het toestel is dat de foto maakt maar de fotograaf, nederig accepteert.
Een leuke trip maw, die ik iedereen van harte aanraad. Al is het maar om te ontdekken hoe het voelt om terug in de tijd te worden geworpen. Want die is er wel een beetje blijven stilstaan. Of om je kennis van het Kempens, de taal der Vangenechtens aan te scherpen, want dat valt er opvallend vaak te horen.
Maar daarover zowel zoets als zuurs bij een volgende gelegenheid...
(Tip van de sluier: hun populaire muziek zal wel nooit mijn ding worden.)
