NOG EEN BLOG

Untermosel

Het is geen nieuwe variant van de Mexicaanse griep en heeft ook niks met de bekkenbodemspierzone te maken. 't Is ook niet de laatste van Rammstein, noch de nieuwste Medal of Honor. De schijnbaar dreigende ondertoon ervan komt louter voort uit de klanken die je uitstoot als je 't op z'n cliché-Duits zegt. 

't Is integendeel een liefelijk strookje leisteengebergte van 40 km lang dat z'n naam ontleent aan de rivier die er haar pad in uitsnijdt, ons bekend als de Moezel. Streek bekend van de vele witte wijnen waarvan er weinig écht lekker zijn. Maar àls je er zo een te pakken krijgt (kans genoeg, de streek is vergeven van horeca die wijn van maar één domeintje serveert voor een zeer faire prijs), dan is hij ook wel héél lekker. Ook de bieren zijn er goed, want de regio heeft door haar specifieke geografie een echte biertraditie (veel meer graan dan wijngaard, en minder werk aan bier dan aan wein, also...) en importeert vlot Beierse en Keulse pilsvarianten. Een bierdrielandenpunt, als het ware. Ze hebben alle drie sowieso meer karakter dan onze eigen sterpilzen. En om enige commotie te vermijden: ja, Stella blijft wel de smoothest blonde©...

Tenslotte nog een magisch woordje: microklimaat.

Je hebt de Unter-, Mittel-, en Ubermosel. Dat is zeer 'zystematisch' gedacht, want tezamen vormen ze de etwas 120 km die Trier en Koblenz met elkaar verbinden. Koblenz is een leuk, overzichtelijk en naar lokale normen, kleiner stadje waar heel wass zu doen is. Kortom, je kan je er, op een paar uur rijden van Brussel, best wel vermeien als je van natuur(sporten), gastronomie, wat toerisme/shopping light en een dolce piano ritme houdt om op een paar dagen tijd 100 prozent te kunnen chillen. Mit Jean-Marie Deutsch kommst du er al ein heel endchen. En goedkauf, zei ik het al?

Het wordt pas helemaal leuk als je 't met de motor doet: de streek (cfr. Eifel) ligt bezaaid met kleine venijnige colletjes waar men zich heel goed mee kan amuseren.

Wat we uitvoerig en tot genoegen gedaan hebben, en waarvan er hier misschien ooit nog 's foto's van opduiken. 

Gemaakt met de beste camera en de beste lens voor dit soort van -in mijn geval pseudo- reportagewerk. Als je van 'la méthode pure' houdt op het vlak van fotografie, tenminste. En de wetenschap dat het niet het toestel is dat de foto maakt maar de fotograaf, nederig accepteert.

Een leuke trip maw, die ik iedereen van harte aanraad. Al is het maar om te ontdekken hoe het voelt om terug in de tijd te worden geworpen. Want die is er wel een beetje blijven stilstaan. Of om je kennis van het Kempens, de taal der Vangenechtens aan te scherpen, want dat valt er opvallend vaak te horen.

Maar daarover zowel zoets als zuurs bij een volgende gelegenheid...

(Tip van de sluier: hun populaire muziek zal wel nooit mijn ding worden.)

Franglais

Dat vind ik nu eens een goeie, zie:

Ben trouve sa prof d'anglais tout à fait à son goût, ainsi il lui envoie un sms:
Douillou sink it is envisageable crak crak wiziou this ivening?
Scandalisée, elle répond:
Never!
Alors Ben, en joie, lui renvoie:
Splendid, disons never, never et demie. Ok?

Sjakosj

Nu de jaren '80 schrikwekkend snel terug te lijken komen (gelukkig voorlopig alleen op uiterlijk vlak, hoewel deze uitwas me toch wat zorgen baart), bloemde plots volgende vraag.

Zou, met al die spullen die wij mannetjes tegenwoordig met ons meeslepen (portefeuille vol plastic, smartphone, sleutelbos van hier tot daar, pen, (zonne)bril, sigaretten of kauwgum en nog wat prulletjes), bovenstaand verderfelijke object terug in het straatbeeld opduiken? 

Of herinnert iedereen zich bijtijds waarom mannen en pols- of handtassen een absolute no-go zijn? U bent die enkele sjofele sujetten uit uw kindertijd die het gretig bezigden toch nog niet vergeten? De wat post-provotypes die meer dan waarschijnlijk met een -toen uitermate alternatieve- kersenrode of vaalblauwe Volvo 2-serie rondreden. De go-getters van dit fenomeen verkozen de uitvoering in fecaal bruin ipv in zwart... 
In tegenstelling tot onze liefelijke wederhelften hebben wij toch zakken genoeg? (Hoewel z'n antecedent ondertussen ook wel potsierlijk is geworden.)

Misschien heeft het gewoon met de juiste kleur te maken.

Bruggen

Vraag het aan een ingenieur, en hij zal je een andere omschrijving geven dan een architect. Die zal het dan weer anders uitleggen dan een designer, of een staalbewerker, of een betonboer. Of iemand die op beeldspraak verzot is... Da's ook logisch, iedereen bekijkt wat dan ook vanuit zijn eigen wereldje.

Ik weet alleen niet hoe dat bij de medewerkers van het NMBS studiebureau zit. En dat komt zo.

Al jaren rij ik 's morgens en 's avonds de E19 Brussel-Antwerpen op en af. Die heeft ondertussen al vele metamorfoses ondergaan. 

Mijn vroegste herinneringen gaan terug tot een zweterige bus vol bepukkelde retoricastudenten die tijdens een dagtrip Aardrijkskunde op de vele toekomstige mogelijkheden werden gewezen van de wat megalomane middenberm. Plek zat voor bijkomende rijstroken, neuzelde de leraar door de microfoon. We waren toen nog allemaal in de ban van het Amerikaase maximodel.
Daarna werd die middenstrook de grond waarin een heel kinderbos werd geplant. Ondertussen waren er blanco verkeersborden geplaatst waarachter de rijkswacht zich kon verschuilen om laagvliegers bij de kraag te vatten. Ook de parking ter hoogte van Peutie kwam af en toe in het nieuws als hometown van de bospoepers. Of die wat nutteloze 'tunnel' ter hoogte van Mechelen, waarin er steevast een verdwaalde druppel op je voorruit pletste, of het nu regende of niet. Of de oprit in Brussel, waar niet alleen ik de bocht 's royaal miste. Of die van Kontich, die de vorige maand de noordas even filefrustrerend maakte als de zuidas.

De laatste maanden zijn er gigantische werken aan de gang om een nieuwe spoorverbinding te bouwen tussen Mechelen en Brussel. Het moet een zeer complexe puzzel geweest zijn om de planning ervan in elkaar te passen, maar alles schijnt nog steeds volgens plan te verlopen. Op zo'n traject ontstaan er natuurlijk bouwkundige uitdagingen. Dus daar wordt al 's een brug uit de grond gestampt. Ik juich dat toe, want ik hou van architectuur.

Hoe het resultaat er uiteindelijk zal uitzien in de 'Bocht van Mechelen' weet ik niet (witte platgeslagen worst overspant autostrade, maar het kan voorlopig nog alle kanten uit), maar ondertussen kan men de fietsbrug in Vilvoorde al aanschouwen.

"Een schoon brugske.", zou de ingenieur zeggen. Misschien zou hij zelfs fier refereren naar een stuk industrieel erfgoed dat vlakbij aan het kanaal ligt.

Alle anderen met wat gevoel voor esthetiek zullen waarschijnlijk minder enthousiast zijn over dit amechtige werkstuk en hun lofzang beperken tot een mistroostig "Het verbindt 2 punten dmv een overspanning. Dus ja, 't is een brug."

Ik vraag me in zulke gevallen telkens af waarom men nog altijd niet beseft dat openbare architectuur niet alleen louter functioneel moet zijn, maar ook een belangrijke langetermijnboodschap kan overbrengen. Zolang die boodschap blijft dat het allemaal al lang goed is, valt er nog een lange weg te gaan.