Als je vanaf je 8ste de zeilmicrobe te pakken hebt, wordt alles wat je er gaandeweg van opsteekt uiteindelijk zo'n beetje genetisch ingeprent. Of misschien is alles al wel veel vroeger aanwezig, want ik merk dat dit succesvolle beestje niet zomaar wordt doorgegeven aan het nageslacht...
Zelf durf ik die ervaringen ook wel 's toepassen op andere aspecten van m'n leven. Voor het uitzetten van een koers baseer ik me daarvoor bijvoorbeeld op het werk van een Amerikaans koppel, de Dashews. Maar voor het extremere werk moeten er soms andere routes gekozen worden. Tussen de Roaring Forties en de Screaming Sixties, bijvoorbeeld. Zoals Ellen MacArthur deed.
Of Tony Bullimore, hoewel je het resultaat van diens keuze beter altijd omzeilt. Zelfs al bracht hij het er uiteindelijk niet zò bekaaid van af.
