NOG EEN BLOG

Angou

Vanaf morgen naar het epicentrum van het stripuniversum. Dat betekent dat ik vier volle dagen compleet van de wereld zal zijn. Benieuwd wat dat met m'n blogstats zal doen.

Tot maandag.

A in O

Vorige zaterdag naar Alex Agnew geweest. Thuis volgen we de Comedy Casino programma's en spin-offs getrouw en de coryfeeën ervan zijn goed vertegenwoordigd in de programmatie van het CC vlak bij ons. Dus namen we daar dit jaar een abonnement en springen we er regelmatig binnen, ook voor andere optredens.

Maar het ging over de heer Agnew. Ik zag hem een aantal jaar geleden voor 't eerst in De Zuiderkroon, een zaal op 't Zuid in Antwerpen met zo'n slechte geluidsisolatie dat het de bewoners van de lofts erboven tot wanhoop drijft. Toen was hij nog publieksopwarmer voor de koning van de zaagmop en de belegen liedjes en hij deed dat verfrissend geweldig. Ondertussen is Alex een van de 'godfathers' van de Vlaamse comedysien, maar of dat hem goed doet, is maar zeer de vraag. 

Nu comedy zich wat professionaliseert, valt er zogezegd aan een aantal basisvoorwaarden te voldoen. Zo moet iedere standupper elevator pitchgewijs samengevat kunnen worden, moet er minstens één keer minimum één toeschouwer op de voorste rij te kakken worden gezet, en hoort er een sneetje lach en traan bij à l'improviste. Tegenwoordig is een videoscherm dat in de show wordt 'geïntegreerd' blijkbaar ook verplicht. En loeiharde muziek mag zeker niet ontbreken: als je niks te zeggen hebt, kan je immers beter heel luid roepen.

Bon. Agnew's pitchline is 'rock 'n roll comedy'. Op de muziek na viel daarvan weinig te merken. En die was zelfs eerder metal dan R&R. Een koppeltje op de voorste rij was de té gemakkelijke prooi. Er werd ook nog heel wat anders te kakken gezet, letterlijk dan. De geïmproviseerde lach en de traan speelden goedkoop in op het drama van Dendermonde. En er was een gagje met het videoscherm. Kortom: het algemene niveau viel te omschrijven als 'toogscatologisch'. Te makkelijk allemaal. Met drie 'hoogtepuntjes' van een paar minuten scoor je misschien in een uitzuipcafé na middernacht, maar het rechtvaardigt geen full show van meer dan een uur. 

't Was dus ronduit teleurstellend. Neen, dan is z'n zuster veel authentieker en getalenteerder IMO. En ik die ooit hoopte dat hij Rollinsgenen had... 

Tja, dan blijf ik maar op m'n honger tot deze klepper langskomt in Den Blank.

Geraffineerd

Suiker van Tienen is het ook, maar dit was van een andere orde.

Op uitnodiging van onze sympathieke vakgenoten (zij het actief in een andere discipline) mocht ik hier van een uitgebreid degustatiemenu genieten. Ik ben niet zo'n liefhebber van de meest moderne keuken, maar dit was er helemaal op: perfect uitgebalanceerd en uitermate geraffineerd.

Ook niet te versmaden, maar met een compleet andere formule, is Rossi (ook wel gekend als "de slow food"). Daar werd ik vrijdag getrakteerd op die zo zeldzame en heerlijk authentieke Italiaanse keuken. Geen poespas, en alles zoals het hoort: pure zon in je bord. Dus niet te vergelijken met de typische ristorante Vesuvio's op elke hoek van de straat, waar de pizzabodems van karton zijn en de pasta's industrieel. Carluccio kan er een puntje aan zuigen.

Heerlijk. Ik moet wel dringend terug wat meer op m'n gewicht gaan letten...

Ring of fire

De Zuidelijke Indische Oceaan.  Met een speedboot geraak je er misschien nog net. Want daar moet je morgen zijn voor een perfecte ringverduistering van de zon.

Je kan natuurlijk ook hier kijken. Daar hebben ze trouwens altijd prachtige plaatjes.

Voyeurs

In de pixelrace zag u misschien al dit staaltje. Maar écht in de diepte gaan wordt binnenkort wel heel reeël.

Stil

Vandaag hou ik m'n snaveltje even toe.

Promises

Hij wordt gevolgd. Je kan er niks op tegen hebben, maar anderzijds: ze zoeken natuurlijk naar de stok om terug te slaan.

Getsjilp

Ik ben nu bijna een maand (ik startte deze blog op 23/12/08) een semi-seasoned happy camper in het online gebeuren. Gewoon omdat het nu eindelijk aan z'n onstuitbare opmars bezig lijkt en het me altijd heeft geïnteresseerd.

 'k Heb hier nog een boek staan dat ik in 1996 kocht  (Publish It On The Web) én gebruikte: een basic  HTML cursus die tot een archaïsch websitetje leidde dat ondertussen in het onmetelijke internetkerkhof verzeild is geraakt. De rest van de evolutie volgde ik (van op relatief korte afstand) vanzelf.

Ik ben er natuurlijk ook mee bezig omdat iedereen in communicatieland die z'n job ernstig neemt het zich echt niet kan veroorloven achter te blijven. Tenslotte is de beste manier om te weten waarover het allemaal gaat nog altijd zelf de duik te nemen, nietwaar? Zonder al de rest daarom te vergeten.

Dus ik knutselde deze blog in elkaar (simpel, maar mijlenver verwijderd van de tijd toen ik nog netdocumenten op cellofaanfilms moest goedkeuren die op 'den tram' waren geproduceerd door hordes studiomensen), volg, lees en reply ik op andere blogs, omhelsde ik Facebook, Plaxo, LinkedIn, iGoogle, Googlestats en alle andere meetinstrumenten, ontdekte ik de Technoratis, StumbleUpons, del.i.ci.ousen en de bekende rest, overweeg ik om m'n cellphone online te linken, permanent te sharen, bouw ik netwerkjes op, doe ik iets aan m'n online personal brand presence, etc. U ziet: ik wil echt wel.

Maar bij Twitter heb ik m'n twijfels. Too much too many: pokkehoog debiet, en heel veel repetitie van info die ik al 's ergens anders zag opduiken. Maar vooral: ik heb ook wel wat anders te doen...

De kans is natuurlijk groot dat ik één of ander handy tool, widget of online/desktop app (heb ge)mis(t) die me 't leven zò veel makkelijker maakt. Suggesties zijn in ieder geval welkom.

Ondertussen staat de rest van deze avond in het teken van computerloos entertainment. Een vent kan maar beperkt multitasken...

Update 22/01 n.a.v. reactie op deze post: interessante link hier

O in A

Een cellphonekiekje deze middag in Antwerpen.

Enthousiasme is besmettelijk. En gezond.

Papiermaatje

Lap. Ik had het hier al voorspeld als reactie op Mouseovers artikel.