NOG EEN BLOG

Allemaal beestjes

Enerzijds doen we niets liever dan dicht bij elkaar kruipen. We zijn een sociaal soortje uit de klasse der zoogdieren. 't Is dan ook niet verwonderlijk dat velen hun geluk en prestige ontlenen aan de mate waarop zij deel uitmaken van een of andere clan en hun status daarin. Het bestaat sinds de tijden dat een groep nog uit een kop of 35 bestond, bang in lege landschappen rondtrok op zoek naar voedsel, uit angst vocht tegen andere groepen en 's nachts in een schuilplek heel dicht tegen elkaar aanschurkte. Met alle ongelukjes vandien. Het is instinct. Het is spannend. Het is organisch en gezond. Het is primitief.  Zo groeien we.

Anderzijds zoeken we allemaal steeds schaarsere ruimte. En als dat niet meer fysiek kan, dan maar in het hoofd. We abstraheren het clangevoel, gaan we de wijde (web)wereld in en vergroten onze groep. We kennen iedereen bij naam, koosnaam, van een gepixelde thumbnail. We kennen hun tone of voice. Hun verjaardag. En nog wat dingen. We weten echter meestal niet hoe ze ruiken, spreken, bewegen, aanvoelen, er op verschillende momenten uitzien, etc. Maar daar passen ze nog wel een mouw aan, wordt gefluisterd. Of niet. Want we zijn ook gelukkig. Het verandert ons perspectief: we ontdekken dat iedereen in al zijn verschillen heel gelijkend is. En uiteindelijk aanvaarden we de wereld als één grote groep. Die met elkaar overweg kan, zonder status, zonder ongelukjes. Dat is rede. Dat is beschaafd. Dat is wat saai en synthetisch. Maar ook gezond. Want zo bloeien we. 

Ja, de mens is een raar wezen...

In ieder geval: 

Mogen we blijven groeien en bloeien. Da's mijn wens voor 't volgende jaar.

Exponentieel

Je zou denken dat andere items het nieuws domineren, dezer dagen. Zoals wat er ècht achter de schermen gebeurt tijdens de huidige formatie en het voorspel ervan. Maar dat komen we pas later te weten, en slechts gedeeltelijk. De huidige gedoodverfde premier is immers een wijs man. Daarnaast wordt hij door de combinatie van zijn vooraf aangekondigde reserve en een "legendarisch" plichtsbesef sowieso martelaar, mocht het mislopen. Onschuldig slachtoffer van het onomkeerbare sneeuwbaleffect der door anderen gemiste opportuniteiten. Slim gezien. Èn er zit een nieuwe Brusselmans in: De Man Die Geen Premier Wilde Worden.

Het komkommerverhaal van De Chef Die Bij z'n Vrouw Wilde Zijn zorgde echter voor een banalere nieuwsaccumulatie. We vernamen alle intieme smoutebollendetails eerst in krant nummer een, een persdag later in bevriende krant nummer twee en dan nog 's op het VRT-journaal en wat regionale zenders. Geen mediaholding mocht deze kerstscoop immers missen. Een mooi verhaal, daar niet van. En natuurlijk wil ik ook z'n baksels proeven, zèlfs als ik er dagen voor moet aanschuiven na deze gratis PR-campagne. Maar wordt de dominoketting niet wat doorzichtig in medialand?

 

Exponentieel. Het wordt het woord van deze eeuw. En of dat positief of negatief is, laat ik aan de wijze mannen over.

David

De oude rakker poneerde ooit dat een goeie lijn zelfs meer dan 13 woorden mocht tellen. Vandaag krijgt hij z'n zin:

Tonnen inspiratie voor wie nu al droomt van een leuke zomer. En nog veel meer, als je wilt.

Het vogeltje

't Is een de dingen waar ik al een hele tijd mee bezig ben, dus in mijn geval kan beter van een serieuze vogel gesproken worden: fotografie. 

Na de voorbije 5 jaar een dikke 50 analoge en digitale toestellen in alle kleuren en smaken gekocht, getest, gebruikt en terug verkocht te hebben op de eBays van deze wereld, ben ik nu helemaal afgekickt en kan ik vrede nemen met de camera's die ik heb. 

Af en toe kriebelt het nog wel 's natuurlijk. D200 vervangen door D300? Iets compacter gaan met een G10 of een 'PanaLeica' Dlux 4? Terug naar de GRD? Een goeie (en spotgoedkope) ouwe Jobo-ontwikkelinstallatie binnenpakken en die-hard analoog worden? M'n Konica-Minolta negatiefscanner vervangen door een goeie Nikon? Toch een lichtgevoelige 28 bijnemen? Flappen tappen voor een M8? ... 

Gelukkig ben ik steeds meer doordrongen en overtuigd geraakt van het aloude adagio: 't is 't mannetje dat de foto's maakt, niet de camera.

Ondertussen blijf ik natuurlijk fanatiek de pixelwars en andere ontwikkelingen volgen. Want dat ben je -naast foto's maken- immers verplicht als photo buff.

Anyway: voor iedereen die me de laatste tijd vroeg welke camera of bijhorend spul hij moest kopen, onderstaand een kleine DIY lijst:

Ken Rockwell: hevig gecontesteerd maar desalniettemin

Fred Miranda: goeie lensreviews, handige plugins

DP Review: topreputatie, in-depth reviews van quasi alle digitale toestellen, lenzen etc.

The Online Photographer: onderhoudende blog die analoog en digitaal nieuws mixt

Strobist: een must-feed, echt waar

Luminous Landscape: een van m'n persoonlijke favorieten

Pieter Baert: Belgische topblogger tout court, getalenteerd fotograaf en sympathiek mens

Have fun. Maar hoed je voor de fatale overdosis.

Trends, deel 2

Sociale netwerken zijn niet meer weg te denken uit ons dagdagelijks leven.

Bij mij begon het met LinkedIn dat een dik jaar geleden een ongebreidelde connectiedrift  in onze sector teweegbracht. Nadat iedereen met elkaar verbonden was en duidelijk werd dat men elkaar vooral beloerde qua nieuwe contacten (er kon immers wel 's new biz in zitten, of een scoopje qua bureauswitch), kwam Plaxo op de proppen. Daar kon je immers al je agenda's synchroniseren en aanpassen wherever you were. 

Plaxo Pulse synchroniseerde inderdaad, maar zo verbeten dat er vanalles verdween uit de iCals en GSM agenda's. Het duurde een tijd voor ik de slinks geïnstalleerde plugin in m'n systeem had teruggevonden, maar toen dat een feit was, flikkerde ik Plaxo daarom met plezier buiten. Af en toe volgt er nog een update via een van m'n mailboxen, maar aan het slinkende debiet ervan te zien, ben ik blijkbaar niet de enige die het de rug toekeert.  M'n iCal en GSM praten trouwens perfect met elkaar via BlueTooth, dankuwel.

Toen passeerde Naymz, met een eerder idiote feature die RepScore heet. Nodig zoveel mogelijk volk uit, krijg wat aanbevelingen van mensen die je kent (en return the favor) en je haalt hoge cijfers. En hoe hoger het cijfer, hoe betrouwbaarder je bent. Daar komt het systeem zowat op neer. Qua reputatiegarantie kan dat dus tellen...

De laatste maanden is het al FaceBook wat de klok slaat. Het meestgebruikte zinnetje van vorig jaar (FaceBook doe ik niet, want dat is voor privécontacten en niet voor business.) wordt ondertussen zedig verzwegen. En je hoort ook steeds meer over NetLog, dat FaceBook op de hielen zit hier in Europa. 

Iedereen blijft dus naarstig op zoek naar nieuwe contacten. Gek genoeg schijnt een van de nieuwe trends 'ontvriending' te worden. Misschien schaadt overdaad?

Ik beken, ik (heb ook) (ge)zondig(d). En (blijf het) met plezier (doen). Maar ik denk dat ik het in 2009 iets meer op RL ga houden: daar valt ook heel wat te beleven.

Trends, deel 1

Ze zijn zoals golven: ergens in een diepe oceaan zorgen wind en stroming voor hun ontstaan. Dan beginnen ze een lange reis waarin nog veel kan gebeuren. Sommigen sterven een stille dood, sommigen sterken aan door anderen, sommigen veranderen onderweg verschillende malen van vorm en van richting. Uiteindelijk begint de ondergrond een rol te spelen en wat eens als een rustige rit begon, verandert plots in een snelle opeenvolging van korte, al dan niet hoge, exemplaren. En die spatten uiteindelijk op een strand uit elkaar. Als een scheet in een fles, of Tsunami-gewijs.

Wie dus bij het ontstaan van een trend wil voorspellen of die overlevingskansen heeft, moet wel over bijzondere gaven bezitten. En wie er wil op inspelen, moet bereid zijn z'n plannen regelmatig bij te stellen. Of heel snel te reageren voor de golf verdwijnt. Voeg daarbij het interval tussen actie en reactie en reken wat ontwikkelings- en implicatietijd in, en je kan misschien beter je zuurverdiende centen op de roulette inzetten.

Ter voorbeeld: zo zouden 2008, 2007, 2006, 2005 en 2004 er ooit gaan uitzien. Vergeet niet het Pygmalion effect, de Madame-Soleil-boutades en de opstoten van simpel gezond verstand in te calculeren voor je de accuratesse ervan evalueert.

Dan nog liever professor Gaus.

De Kempen

Het is de streek van schrale grond en harde koppen. Van duivenmelkers en dikke achterwerken. Van provinciale banen met koterijen. Van karrenwielen en koperen potten. De fermettestijl vond er ongetwijfeld zijn oorsprong. Tuinkabouters zijn er altijd welkom. Freddy Breck is er onsterfelijk. En er is natuurlijk elk jaar de Ceulemansstraat in Hulshout.

Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een sappig dialect, authentieke gastvrijheid en immer rijk gedekte tafels. Frikadellen met krieken staat er hoog aangeschreven en op zondag zijn de zeven gangenontbijtjes (brood met hartig beleg, pistolets met confituur, sla, koffiekoeken, fruitsla, taart, pateekes) nooit van de lucht. 

Ik ben het ondertussen gaan respecteren en appreciëren. Zolang het allemaal maar tot kleine en sporadische porties beperkt blijft.

Reclameboys, moraliteit en kinderen.

Reclameboys. Etymologisch gezien ben ik er zelf een, maar eigenlijk haat ik het woord.

De term wordt te pas en te onpas gebruikt, en meestal met een bijzonder negatieve connotatie. Het zijn de jongens en meisjes die nog in de 90s zijn blijven steken, stijl Sonny Crocket. De vlotte kerels die je met de glimlach doen geloven dat je schoonmoeder de leukste vrouw van de wereld is. De haaien zonder enige scrupule en moraliteit. Zo zit ik in ieder geval niet in elkaar, en ik denk de meesten die ons vak beoefenen eigenlijk ook niet. Opgeblazen verkoopspraatjes werken trouwens niet meer. Daarvoor heeft de consument ondertussen een pleïade aan middelen ter beschikking die elke ballon vlotjes doorprikt.

Dat betekent daarom niet dat ik een veel gecontesteerde tak van onze branche, kidvertising, absolutely not done vind. Het wordt alleen iets anders als daarvoor subliminale technieken gebruikt worden die kinderen schaamteloos inschakelen en hen blijvend beïnvloeden. Da's op z'n zachts gezegd unfair en gewoon immoreel. Want wie iemand die nog geen set van stevige waarden heeft opgebouwd en dus niet autonoom kan beslissen voor z'n kar tracht te spannen, gaat zwaar in de fout. 

In een (absoluut aanbevolen) uitzending van Koppen XL gisteren (nog te bekijken via Net Gemist), vergeleek iemand dit trouwens met een van de grootste misdaden die men kan begaan in onze beschaving. Ik hou niet zo van superlatieven, maar met deze kan ik wel akkoord gaan. Reclameboy of niet.

Maar nu tijd voor de pakjes.

Babylonische spraakverwarring

Een prachtig werk van Pieter Bruegel de Oude. En de moderne versie hier.

Ooit zullen we elkaar allemaal begrijpen en aanvaarden.

Geknipt worden

Toen ik nog studeerde kon ik af en toe wat bijverdienen met kleine ontwerpjes voor Werner, de vader van een vriend, die een aantal bloeiende kapperszaken openhield in het Antwerpse. Hij was eigenlijk een visionair. Lang voor andere kappers ketens oprichtten, nam hij daarvoor de eerste initiatieven. De man was ongetwijfeld een van de weinigen die toen al begrepen wat marketing inhield en wat het kon betekenen voor z'n sector. Hij was iets té ver vooruit op zijn tijd, maar ondertussen zet z'n middelste zoon de marketingtraditie succesvol voort.

Op een bepaald moment vroeg Werner me om na te denken over een slogan voor z'n zaak. Het was het tijdperk van de woordspelletjes en variaties op 'Voor haar. En ook voor hem.' waren legio. Toen fijn gevonden, maar zulke kreten hielden zelden een interessante belofte in. Dus ging ik op zoek naar zinnen die omschreven wat je voelt als bij de kapper bent . 'De zaligste knipbeurt.' was er één van. Ik was erg enthousiast. Tot ik vernam dat een knipbeurt of geknipt worden eigenlijk iets heel anders betekenen in de Antwerpse regio... Enfin, ik leerde zo de belangrijke les alles altijd te dubbelchecken en kreeg als modeste Sinjoor (ze bestaan) een nieuwe uitdrukking aan mijn vocabulairium toegevoegd.

Deze week werd ik nochtans een erg goed geknipt. In de letterlijke betekenis, that is. Een snelle vlotte kerel die perfect begreep wat ik wilde en het nog goed deed ook, stevige wasbeurt en typische services van een echte mannenkapper inbegrepen. Een zeldzame revelatie. Ik hoop dus dat hij daar nog lang zal blijven. Want naast marketinginzicht is goed en stabiel personeel misschien nog belangrijker om een succesvolle keten op poten te zetten.